گل بي رخ يار خوش نباشد (حافظ)

گل بي رخ يار خوش نباشد                   بي باده بهار خوش نباشد
طرف چمن و طواف بستان                    بي لاله عذار خوش نباشد
رقصيدن سرو و حالت گل                     بي صوت هزار خوش  نباشد
با يار شكر لب گل اندام                       بي بوس و كنار خوش نباشد
هر نقش كه دست عقل بندد                جز نقش نگار خوش نباشد
جان نقد محقر است حافظ                   از بهر نثار خوش نباشد

برون خرام و ببر گوی خوبی از همه کس / سزای حور بده رونق پری بشکن (حافظ)

کرشمه ای کن و بازار ساحری بشکن            به غمزه رونق و ناموس سامری بشکن

به باد ده سر و دستار عالمی یعنی              کلاه گوشه به آیین سروری بشکن

به زلف گوی که آیین دلبری بگذار                  به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن

برون خرام و ببر گوی خوبی از همه کس        سزای حور بده رونق پری بشکن

به آهوان نظر شیر آفتاب بگیر                      به ابروان دوتا قوس مشتری بشکن

چو عطر سای شود زلف سنبل از دم باد       تو قیمتش به سر زلف عنبری بشکن

چو عندلیب فصاحت فروشد ای حافظ            تو قدر او به سخن گفتن دری بشکن

شدم خاك وهنوز از جان هواي دوست مي ورزم (منصور حلاج)

مرا تا كي ز هجرانت بسوزد جان به تنهايي        چه شد اي جان شيرينم كه يك ساعت نميآيي
جهان شد تيره دور از تو بيا اي مونس جانم           كه چون خورشيد عالم را به يك پرتو بيارايي
به رويت جان بر افشاندن ز من شايد كه مشتاقم   به غمزه بي دلان كشتن تو را زيبد كه زيبايي
چه بيم از آتش سوزان خيالت با من ار سازد          چه سود از روضه ي رضوان اگر ديدار بنمايي
نقاب شب به روي خود كشد خورشيد از خجلت     تو اي ماه ملك سيما چو از رخ پرده بگشايي
شدم خاك وهنوز از جان هواي دوست مي ورزم     ندارم حاصل از گيتي به غير از باده پيمايي
به اميد وصال او تسلي مي دهم دل را               ولي تا وصل درمانم تو اي عمرم نمي پايي
چو آمد باده ي صافي چه جاي زهد اي صوفي      چو باشد يار من ساقي كجا باشد شكيبايي
جنون عشق پوشيدن حسين اكنون نمي يارد     چو طاقت طاق شد دل را بر آرد سر به شيدايي