امشب اندوه تو بیش از همه شب شد یارم              وای از این حال پریشان که من امشب دارم

کاش یکباره زنم خیمه به صحرای عدم                     دیگر ای زندگی از روی تو هم بیزارم

قصه ی روز و شب من سخنی مختصرست               روز در خواب خیالاتم و شب بیدارم

وه که من دیگر از این عمر به تنگ آمده ام                 کیست کز لطف گشاید گرهی از کارم

من دگر درس ترا از برم ای کهنه دبیر                        تیره شد طالع رخشنده ز بس تکرارم

ترک می گفتمت ار بود به من چون همه چیز            حیف در کار تو ای مرغ نفس ناچارم

ای سکوت ابدی بشنو و دریاب مرا                          خوشی عمر نخواهم که دهد آزارم

چون به تلخی گذرد آخر از این عمر چه سود             مثل این که بود نیم نفس بسیارم

همه گویند گلستان جهان وه که هنوز                     دامن جان نگرفته ست کسی جز خارم