غم مخور ایام هجران رو به پایان می رود ( امام خمینی)

غم مخور ایام هجران رو به پایان می رود            این خماری از سر ما میگساران می رود

پرده را از روی ماه خویش بالا می زند               غمزه را سر می دهد غم از دل و جان می رود

بلبل اندر شاخسار گل هویدا می شود              زاغ با صد شرمساری از گلستان می رود

محفل از نور رخ او نورافشان می شود               هر چه غیر از ذکر یار از یاد رندان می رود

ابرها از نور خورشید رخش پنهان شوند             پرده از رخسار آن سرو خرامان می رود

وعده ی دیدار نزدیک است یاران مژده باد           روز وصلش می رسد ایام هجران می رود  

هر قصر بی شیرین چون بیستون ویران/هر کوه بی فرهاد کاهی به دست باد (قیصر امین پور)

دل داده ام بر باد بر هر چه بادا باد               مجنون تر از لیلی شیرین تر از فرهاد

ای عشق از آتش اصل و نصب داری            از تیره ی دودی از دودمان باد

آب از تو طوفان شد خاک از تو خاکستر        از بوی تو آتش در جان باد افتاد

هر قصر بی شیرین چون بیستون ویران       هر کوه بی فرهاد کاهی به دست باد

هفتاد پشت ما از نسل غم بودند               ارث پدر ما را اندوه مادرزاد

از خاک ما در باد بوی تو می آید                 تنها تو می مانی ما می رویم از یاد

اي قرار دل طوفاني بي ساحل من / بهر آرامش اين خاطر شيدا تو مرو ( شفیعی کدکنی)

از كنار من افسرده ی تنها تو مرو                 ديگران گر همه رفتند خدا را تو مرو

اشك اگر مي چكد از ديده تو در ديده بمان     موج اگر مي رود اي گوهر دريا تو مرو

اي نسيم از بر اين شمع مكش دامن ناز     قصه ها مانده من سوخته را با تو مرو

اي قرار دل طوفاني بي ساحل من            بهر آرامش اين خاطر شيدا تو مرو

سايه ي بخت مني از سر من پاي مكش    به تو شاد است دل خسته خدا را تو مرو

اي بهشت نگهت مايه ي الهام سرشك       از كنار من افسرده ي تنها تو مرو

 

ای عاشق گدا چو لب روحبخش یار/ می داندت وظیفه تقاضا چه حاجت است (حافظ)

خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است 

                                         چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است

 جانا به حاجتی که تو را هست با خدای

                                         کآخر دمی بپرس که ما را چه حاجت است

ای پادشاه حسن خدا را بسوختیم

                                         آخر سوال کن که گدا را چه حاجت است

ارباب حاجتیم و زبان سوال نیست

                                         در حضرت کریم تمنا چه حاجت است

محتاج قصه نیست گرت قصد جان ماست

                                         چون رخت از آن توست به یغما چه حاجت است

جام جهان نماست ضمیر منیر دوست

                                         اظهار احتیاج خود آنجا چه حاجت است

آن شد که بار منت ملاح بردمی

                                          گوهر چو دست داد به دریا چه حاجت است

ای عاشق گدا چو لب روحبخش یار

                                         می داندت وظیفه تقاضا چه حاجت است

ای مدعی برو که مرا با تو کار نیست

                                        احباب حاضرند به اعدا چه حاجت است

حافظ تو ختم کن که هنر خود عیان شود

                                        با مدعی نزاع و محاکا چه حاجت است

                                                     

سوختم زآتش هجران و دلم بریان شد/ور نسازم چه کنم با دل بریان همه شب (خواجوی کرمانی)

چند سوزیم من و شمع شبستان همه شب          چند سازیم چنین بی سر و سامان همه شب 

تا به شب بر سر بازار معلق همه روز                     تا دم صبح سرافکنده و گریان همه شب

سوختم ز آتش هجران و دلم بریان شد                   ور نسازم چه کنم با دل بریان همه شب

رشته ی جان من سوخته بگسیخته باد                 گر ز عشق سر زلفت ندهم جان همه شب

هر شبی کز خم گیسوی توام یاد آید                     در خیالم گذرد خواب پریشان همه شب

تا تو در چشم منی از نظرم دور نشد                    ذره‌ئی چشمه ی خورشید درخشان همه شب

خبرت هست که در بادیه‌ی هجر تو نیست             تکیه گاهم بجز از خار مغیلان همه شب

بخیال رخ و زلف تو بود تا دم صبح                         بستر خواب من از لاله و ریحان همه شب

در هوای گل روی تو بود خواجو را                        همنفس بلبل شب خیز خوش الحان همه شب

هرگز حسد نبردم بر منصبی و مالی / الا بر آن که دارد با دلبری وصالی (سعدی)

هرگز حسد نبردم بر منصبی و مالی             الا بر آن که دارد با دلبری وصالی

دانی کدام دولت در وصف می نیاید؟            چشمی که باز باشد هر لحظه بر جمالی

خرم تنی که محبوب از در فرازش آید           چون رزق نیکبختان بی محنت سوالی

همچون دو مغز بادام اندر یک خزینه             با هم گرفته انسی وز دیگران ملالی

دانی کدام جاهل بر حال ما بخندد؟              کاو را نبوده باشد در عمر خویش حالی

بعد از حبیب بر ما نگذشت جز خیالش         وز پیکر ضعیفم نگذاشت جز خیالی

اول که گوی بردی من بودمی به دانش          گر سودمند بودی بی دولت احتیالی

سال وصال با او یک روز بود گویی                و اکنون در انتظارش روزی به قدر سالی

ایام را به ماهی یک شب هلال باشد           وآن ماه دلستان را هر ابرویی هلالی

صوفی نظر نبازد جز با چنین حریفی             سعدی غزل نگوید جز بر چنین غزالی

بس بگشتم که بپرسم سبب درد فراق / مفتی عقل در این مسئله لا یعقل بود (حافظ)

یاد باد آنکه سر کوی توام منزل بود                      دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود

راست چون سوسن و گل از اثر صحبت پاک          در زبان بود مرا هر چه تو را در دل بود

دل چو از پیر خرد نقل معانی می کرد                 عشق می گفت به شرح آنچه بر او مشکل بود

آه از این جور و تظلم که درین دامگه است           واه ازین ناز و تجمل که در آن محفل بود

در دلم بود که بی دوست نباشم هرگز                چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود

دوش بر یاد حریفان به خرابات شدم                   خم می دیدم و خون در دل و سر در گل بود

بس بگشتم که بپرسم سبب درد فراق               مفتی عقل در این مسئله لا یعقل بود

راستی خاتم فیروزه ی بواسحاقی                    خوش درخشید ولی دولت مستعجل بود

دیدی آن قهقه ی کبک خرامان حافظ                  که ز پرپنجه ی شاهین قضا غافل بود

آه كز تاب دل سوخته , جان مي سوزد (هوشنگ ابتهاج)

آه كز تاب دل سوخته , جان مي سوزد     

                                         ز آتش دل چه بگويم كه زبان مي سوزد

يا رب اين رخنه ي دوزخ به رخ ما كه گشود؟

                                  كه زمين در تب و تاب است و زمان مي سوزد

دود برخاست ازين تير كه در سينه نشست

                               مكن اي دوست كه آن دست و كمان مي سوزد

مگر اين دشت شقايق دل خونين من است

                                         كه چنين در غم آن سرو روان مي سوزد

آتشي در دلم انداخت و عالم بو برد

                                        خام پنداشت كه اين عود نهان مي سوزد

لذت عشق و وفا بين كه سپند دل من

                                           بر سر آتش غم رقص كنان مي سوزد

گريه ي ابر بهارش چه مدد خواهد كرد؟

                                     دل سرگشته كه چون برگ خزان مي سوزد

سايه خاموش كزين جان پر آتش كه مراست

                                              آه را گر بدهم راه جهان مي سوزد

 

بسوزم پرده هفت آسمان را / اگر از سوز دل دودی برآرم (مولوی)

بیا ای آنکه تو بردی قرارم                   در آ چون تنگ شکر در کنارم

دل سنگین خود را بر دلم نه                  نمی‌بینی که از غم سنگسارم

بیا نزدیک و بر رویم نظر کن                  نشانی‌ها نگر کز عشق دارم

بسوزم پرده هفت آسمان را                اگر از سوز دل دودی برآرم

خزان گر باغ و بستان را بسوزد             بخنداند جهان را نوبهارم

جهان گوید که بازآ ای بهاران                که از ظلم خزان صد داغ دارم

بگردان ساقیا جام خزانی                     که از عشق بهار اندر خمارم

بده چیزی که پنهان است چون جان      به جان تو مده بیش انتظارم  

آنکه سود سر بازار محبت خواهد / باید آنجا همه سرمایه ی سودا ببرد (وحشی)

شب هجران تو تشریف به هر جا ببرد               در پس و پیش هزاران شب یلدا ببرد

دود آتشکده از کلبه ی عاشق خیزد                گر به کاشانه ی خود آتش موسی ببرد

می جهد برق جمالی که دهد اجر فراق            کیست تا مژده به یعقوب و زلیخا ببرد

عشق چون بر سر کس حمله ی بیداد آرد         اولش قوت بگریختن از پا ببرد

هر کرا بر در نازک بد نان خواند عشق              دل و جانی که بود ز آهن و خارا ببرد

آنکه سود سر بازار محبت خواهد                     باید آنجا همه سرمایه ی سودا ببرد

در بروباز زنم بی رخ او رضوان را                       گر به گلزار بهشتم به تماشا ببرد

ندهد طوف صنمخانه به سد حج قبول              شیخ صنعان که دلش را بت ترسا ببرد

با چنین درد که وحشی به دعا می طلبد          بایدش کشت اگر نام مداوا نبرد

  

کشت ما را غم دل ز بیماری پرستاری کجاست؟ / خورد ما را غم به خواری یار غمخواری کجاست؟ امیری فیروزکوهی

کشت ما را غم دل ز بیماری , پرستاری کجاست؟     

                               خورد ما را غم به خواری , یار غمخواری کجاست؟

زندگی آزرد ما را مرگ را آخر چه رفت ؟         

                               رنج هستی کشت ما را نیستی باری کجاست؟

تا نپوشد روی یاری هیچ یار از روی من         

                           چشم پوشیدم ز خواهش , اینچنین یاری کجاست؟

گوشمال هر خسی چون گل ز نرمی می خورم     

                            من ز عزت دیدم این خواری چنین خواری کجاست؟

آدمی هر چند در زاری ز رنج زندگیست           

                                       باز هم مانند وی از مرگ بیزاری کجاست؟

زندگی بر دوش من هر روز باری می نهد         

                                     گر چه سنگین تر ز بار زندگی باری کجاست؟

از پریشانی ز آه و ناله هم درمانده ایم           

                                  ناله ی درمانده ای , آه گرفتاری کجاست؟

در قبال یک جو استغنا بهر گبر و یهود        

                                    می فروشم هر دو عالم را خریداری کجاست؟

غیر چشم مرگ کانهم در کمین عمر ماست       

                                    ما به غفلت خفتگان را چشم بیداری کجاست؟

یک خلاف از هیچکس در زشتکاری سر نزد       

                                     خلق را جز در جفاکاری وفاداری کجاست؟

چون امیر عشقبازان پیشه ی من عاشقی است     

                                  کار من اینست یاران چنین کاری کجاست؟

 

 

خوشدلم در غم او با همه ویرانی دل / که بسی گنج در این خانه ی ویران دارم (فروغی بسطامی)

بس که دلسوختگی ز آتش هجران دارم                گر به دوزخ بریم شکر فراوان دارم

اشک و آهم ز فراقت به هم آمیخته شد               بوالعجب بین که در آب آتش سوزان دارم

گر بسوزد نفسم هر دو جهان را نه عجب             زانکه در سینه بسی سوزش پنهان دارم

داغ و دردی که رسید از تو حرامم بادا                  که سر مرهم و اندیشه ی درمان دارم

شیخ ناپخته به من این همه گو خنده مزن           که دل سوخته و دیده ی گریان دارم

بخت برگشته و لخت جگر و چشم پر آب               به هواداری آن صف زده مژگان دارم

من و با خاطر مجموع نشستن هیهات                 که سر و کار بدان زلف پریشان دارم

من و از بندگی خواجه گذشتن حاشا                  که ز فرمانبریش بر همه فرمان دارم

خوشدلم در غم او با همه ویرانی دل                   که بسی گنج در این خانه ی ویران دارم

عین مقصود من از دیر و حرم دست نداد              سر خون ریختن گبر و مسلمان دارم

عاقلان دست به زنجیر جنونم نزنید                     که من این سلسله را سلسله جنبان دارم

تا فروغی به سیه روزی خود ساخته ام               منتی بر سر خورشید درخشان دارم

 

ز سرد مهری ایام و نامرادی بخت / بهارهای جوان در خزان من خشکید (جمشید واقف)

ستاره ها همه در آسمان من خشکید              شکوفه ها همه در باغ جان من خشکید

نی شکسته شدم خفته در غبار سکوت           ترانه ها ز غمت بر لبان من خشکید

زلال اشک روان از لهیب داغ درون                    به عمق سینه ی آتشفشان من خشکید

ز سرد مهری ایام و نامرادی بخت                     بهارهای جوان در خزان من خشکید

به قهر رفتی و در واپسین نگاه وداع                  گلایه های نهان بر زبان من خشکید

شکفته بر دو لبم داغ درد تنهایی / که رازدار غم بیشمار خویشتنم (جمشید واقف)

ملول و غم زده , باغ و بهار خویشتنم           گیاه هرزه ی خاک دیار خویشتنم

درون قلعه ی غم خو گرفته با حسرت            اسیر وسوسه ی روزگار خویشتنم

ندیده روشنی از ماهتاب و اخترها                ز بی نصیبی شمع مزار خویشتنم

ز خون دیده و دل جرعه جرعه می نوشم       شراب مستی دنباله دار خویشتنم

شکفته بر دو لبم داغ درد تنهایی                 که رازدار غم بیشمار خویشتنم

به جرم مهر و محبت همیشه می سوزم       منم که سوخته اندر شرار خویشتنم

خمیده پیکرم از کوله بار خاطره ها               به واپسین دم خود سوگوار خویشتنم

ز تنهایی ملولم چند نالم؟ / ز بی یاری به جانم با که گویم؟(عراقی)

ز دل تنگی به جانم با که گویم ؟                ز غصه ناتوانم با که گویم؟

ز تنهایی ملولم چند نالم؟                        ز بی یاری به جانم با که گویم؟

به عالم در ندارم غمگساری                     نمی دارم ندانم با که گویم؟

ز غصه صد هزاران قصه دارم                      ولی پیش که خوانم ؟ با که گویم؟

چو مرغ نیم بسمل در غم یار                    میان خون تپانم با که گویم؟

فتاده چون بود در دام صیدی؟                    ز محنت همچنانم با که گویم؟

به کام دوستان بودم کنون باز                     به کام دشمنانم با که گویم؟

مرا از زندگانی نیست سودی                    ز هستی در زیانم با که گویم؟

همه بیداد بر من از عراقی است               ز بودش در فغانم با که گویم؟ 

یا رب اندر کنف سایه ی آن سرو بلند / گر من سوخته یک دم بنشینم چه شود(حافظ)

گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود         پیش پایی به چراغ تو ببینم چه شود

یا رب اندر کنف سایه ی آن سرو بلند              گر من سوخته یک دم بنشینم چه شود

آخر ای خاتم جمشید همایون آثار                  گر فتد عکس تو بر نقش نگینم چه شود

واعظ شهر چو مهر ملک و شحنه گزید            من اگر مهر نگاری بگزینم چه شود

عقلم از خانه به در رفت و گر می این است      دیدم از پیش که در خانه ی دینم چه شود

صرف شد عمر گرانمایه به معشوقه و می        تا از آنم چه به پیش آید ازینم چه شود

خواجه دانست که من عاشقم و هیچ نگفت     حافظ ار نیز بداند که چنینم چه شود

دل مسکین چرا غمگین نباشد ؟ / که در عالم نیابد دلربایی(عراقی)

دلی دارم چه دل ؟ محنت سرایی                که در وی خوشدلی را نیست جایی

دل مسکین چرا غمگین نباشد ؟                 که در عالم نیابد دلربایی

تن مهجور چون رنجور نبود؟                       چه تاب کوه دارد رشته تایی؟

چگونه غرق خونابه نباشم ؟                       که دستم می نگیرد آشنایی

بمیرد دل چو دلداری نبیند                          بکاهد جان چو نبود جان فزایی

بنالم بلبل آسا چون نیابم                          ز باغ دلبران بوی وفایی

فتادم باز در وادی خونخوار                          نمی بینم رهی را رهنمایی

نه دل را در تحیر پای بندی                          نه جان را جز تمنی دلگشایی

درین وادی فروشد کاروان ها                       که کس نشنید آواز درایی

درین ره هر نفس صد خون بریزد                  نیارد خواستن کس خونبهایی

دل من چشم می دارد کزین ره                    بیابد بهر چشمش توتیایی

روانم نیز در بسته است همت                      که بگشاید در راحت سرایی

تنم هم گوش می دارد کزین در                    به گوش جانش آید مرحبایی

تمنا می کند مسکین عراقی                        که دریابد بقا بعد از فنایی

 

هر کسی را نتوان گفت که صاحب نظر است / عشقبازی دگر و نفس پرستی دگر است(سعدی)

هر کسی را نتوان گفت که صاحب نظر است           عشقبازی دگر و نفس پرستی دگر است

نه هر آن چشم که بینند سیاه است و سپید          یا سپیدی ز سیاهی بشناسد بصر است

هر که در آتش عشقش نبود طاقت سوز                گو به نزدیک مرو کآفت پروانه پر است

گر من از دوست بنالم نفسم صادق نیست             خبر از دوست ندارد که ز خود با خبر است

آدمی صورت اگر دفع کند شهوت نفس                  آدمی خوی شود ورنه همان جانور است

شربت از دست دلارام چه شیرین و چه تلخ            بده ای دوست که مستسقی از آن تشنه تر است

من خود از عشق لبت فهم سخن می نکنم           هر چه از آن تلخ ترم گر تو بگویی شکر است

ور به تیغم بزنی با تو مرا خصمی نیست                خصم آنم که میان من و تیغت سپر است

من از این بند نخواهم به در آمد همه عمر              بند پایی که به دست تو بود تاج سر است

دست سعدی به جفا نگسلد از دامن دوست          ترک لولو نتوان گفت که دریا خطر است

خون می چکد از دیده درین کنج صبوری / این صبر که من می کنم افشردن جان است(هوشنگ ابتهاج)

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است              ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است

گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری           دانی که رسیدن هنر‌ گام زمان است

تو رهرو دیرینه ی سر منزل عشقی              بنگر که ز خون تو به هر گام نشان است

آبی که بر آسود زمینش بخورد زود               دریا شود آن رود که پیوسته روان است

باشد که یکی هم به نشانی بنشیند            بس تیر که در چله ی این کهنه کمان است

از روی تو دل کندنم آموخت زمانه                 این دیده از آن روست که خونابه فشان است

دردا و دریغا که درین بازی خونین                  بازیچه ی ایام دل آدمیان است

دل بر گذر قافله ی لاله و گل داشت               این دشت که پامال سواران خزان است

روزی که بجنبد نفس باد بهاری                   بینی که گل و سبزه کران تا به کران است

ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی                 دردی ست درین سینه که همزاد جهان است

از داد و وداد آن همه گفتند و نکردند              یا رب چه قدر فاصله ی دست و زبان است

خون می چکد از دیده درین کنج صبوری        این صبر که من می کنم افشردن جان است

از راه مرو سایه که آن گوهر مقصود               گنجی ست که اندر قدم راهروان است

کس نیست که دل سوی من آرد / تا غصه ی روزگار گویم (سعدی)

گر غصه ی روزگار گویم                         بس قصه ی بی شمار گویم

یک عمر هزار سال باید                         تا من یکی از هزار گویم

چشمم به زبان حال گوید                     نی آن که به اختیار گویم

بر من دل انجمن بسوزد                        گر درد فراق یار گویم

مرغان چمن فغان بر آرند                       گر فرقت نوبهار گویم

یاران صبوحی ام کجایند                       تا درد دل خمار گویم

کس نیست که دل سوی من آرد            تا غصه ی روزگار گویم

درد دل بی قرار سعدی                         هم با دل بی قرار گویم

 

وه که من دیگر از این عمر به تنگ آمده ام / کیست کز لطف گشاید گرهی از کارم (مهدی اخوان ثالث)

امشب اندوه تو بیش از همه شب شد یارم              وای از این حال پریشان که من امشب دارم

کاش یکباره زنم خیمه به صحرای عدم                     دیگر ای زندگی از روی تو هم بیزارم

قصه ی روز و شب من سخنی مختصرست               روز در خواب خیالاتم و شب بیدارم

وه که من دیگر از این عمر به تنگ آمده ام                 کیست کز لطف گشاید گرهی از کارم

من دگر درس ترا از برم ای کهنه دبیر                        تیره شد طالع رخشنده ز بس تکرارم

ترک می گفتمت ار بود به من چون همه چیز            حیف در کار تو ای مرغ نفس ناچارم

ای سکوت ابدی بشنو و دریاب مرا                          خوشی عمر نخواهم که دهد آزارم

چون به تلخی گذرد آخر از این عمر چه سود             مثل این که بود نیم نفس بسیارم

همه گویند گلستان جهان وه که هنوز                     دامن جان نگرفته ست کسی جز خارم

 

تا جمالش دیده ام حیران شدم / همچو زلفش بی سر و سامان شدم(شاه نعمت الله ولی)

تا جمالش دیده ام حیران شدم             همچو زلفش بی سر و سامان شدم

آفتاب حسن او چون رو نمود                من چو سایه از میان پنهان شدم

جام درد درد عشقش خورده ام            مبتلای درد بی درمان شدم

مطرب عشاق شعری خوش بخواند       من به ذوق آن غزل رقصان شدم

در خرابات فنا مست و خراب                 همدم ساقی می خواران شدم

نقد گنج عشق او دارم از آن                 ساکن کنج دل ویران شدم

بنده ی سید شدم از جان و دل             در دو عالم لاجرم سلطان شدم

همه غم‌های جهان هیچ اثر می‌نکند / در من از بس که به دیدار عزیزت شادم (سعدی)

من از آن روز که در بند توام آزادم                      پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم

همه غم های جهان هیچ اثر می نکند              در من از بس که به دیدار عزیزت شادم

خرم آن روز که جان می رود اندر طلبت              تا بیایند عزیزان به مبارکبادم

من که در هیچ مقامی نزدم خیمه ی انس         پیش تو رخت بیفکندم و دل بنهادم

دانی از دولت وصلت چه طلب دارم هیچ            یاد تو مصلحت خویش ببرد از یادم

به وفای تو کز آن روز که دلبند منی                   دل نبستم به وفای کس و در نگشادم

تا خیال قد و بالای تو در فکر من است               گر خلایق همه سروند چو سرو آزادم

به سخن راست نیاید که چه شیرین سخنی      وین عجب تر که تو شیرینی و من فرهادم

دستگاهی نه که در پای تو ریزم چون خاک        حاصل آن است که چون طبل تهی پر بادم

می نماید که جفای فلک از دامن من                دست کوته نکند تا نکند بنیادم

ظاهر آن است که با سابقه ی حکم عزل           جهد سودی نکند تن به قضا در دادم

ور تحمل نکنم جور زمان را چه کنم؟                 داوری نیست که از وی بستاند دادم

دلم از صحبت شیراز به کلی بگرفت                  وقت آن است که پرسی خبر از بغدادم

هیچ شک نیست که فریاد من آن جا برسد        عجب ار صاحب دیوان نرسد فریادم

سعدیا حب وطن گرچه حدیثی ست صحیح        نتوان مرد به سختی که من این جا زادم

 

 

نه از جمال تو قطع نظر توان كردن / نه جز خيال تو فكر دگر توان كردن (فروغی بسطامی)

نه از جمال تو قطع نظر توان كردن                نه جز خيال تو فكر دگر توان كردن

غمت هلاك مرا مصلحت نمي داند              و گر نه مساله را مختصر توان كردن

كنون كه بر سر بالين نيامدى ما را               به خاك ما ز ترحم گذر توان كردن

ز خط سبز تو اى نوبهار گلشن حسن           كنار سبزه پر از مشك تر توان كردن

خوش است ناله شب گير خاصه در غم عشق     و گر نه در دل خارا اثر توان كردن

به فر طلعت ساقى و خط دل كش جام          علاج فتنه ى دور قمر توان كردن

ميان بحر به ياد گهر توان رفتن                      هواى زهر به شوق شكر توان كردن

بهاى بوسه ى او نقد جان توان دادن              هزار نفع پى اين ضرر توان كردن

كمان كشيده ز ابرو به روى من صنمى           كه سينه را بر تيرش سپر توان كردن

نشان كعبه نجستم وگرنه ممكن نيست         كه طى باديه زين بيشتر توان كردن

هنوز در غم جانان نداده ام جان را                 گمان نبود كه صبر اين قدر توان كردن

فروغى ار نشود شرم دوستى مانع               نظاره رخ فرخ سير توان كردن

 

 

 

ای خوشا وقتی که بگشایم نظر در روی دوست (فروغی بسطامی)

ای خوشا وقتی که بگشایم نظر در روی دوست     سر نهم در خط جانان جان دهم بر بوی دوست

من نشاطی را نمی‌جویم به جز اندوه عشق        من بهشتی را نمی‌خواهم به غیر از کوی دوست

کوثر من لعل ساقی جنت من روی یار                 لذت من صوت مطرب رغبت من سوی دوست

شاخ گل در بند خواری از قد موزون یار                 ماه نو در عین خجلت از خم ابروی دوست

گر بنازد بر سر شاهان عالم دور نیست               کز شکار شرزه شیران می‌رسد آهوی دوست

گر ندیدی سحر و معجز دیده‌ی دل باز کن             تا بینی معجزات نرگس جادوی دوست

کس نکردی بار دیگر آرزوی زندگی                       گر نبودی در قیامت قامت دل‌جوی دوست

بر شهیدان محبت آفرین بادا که بود                     کار ایشان آفرین بر قوت بازوی دوست

زان نمی‌آرد فروغی بوسه‌اش را در خیال              کز خیال من مبادا رنجه گردد خوی دوست

 

 

چنان به موى تو آشفته ام به بوى تو مست / كه نيستم خبر از هر چه در دو عالم هست (سعدی)

چنان به موى تو آشفته ام به بوى تو مست             كه نيستم خبر از هر چه در دو عالم هست

دگر به روى كسم ديده بر نمي باشد                    خليل من همه بت هاى آزرى بشكست

مجال خواب نمي باشدم ز دست خيال                  در سراى نشايد بر آشنايان بست

در قفس طلبد هر كجا گرفتاريست                        من از كمند تو تا زنده ام نخواهم جست

غلام دولت آنم كه پاى بند يكيست                       به جانبى متعلق شد از هزار برست

مطيع امر توام گر دلم بخواهى سوخت                  اسير حكم توام گر تنم بخواهى خست

نماز شام قيامت به هوش بازآيد                           كسى كه خورده بود مى ز بامداد الست

نگاه من به تو و ديگران به خود مشغول                  معاشران ز مى و عارفان ز ساقى مست

اگر تو سرو خرامان ز پاى ننشينى                        چه فتنه ها كه بخيزد ميان اهل نشست

برادران و بزرگان نصيحتم مكنيد                            كه اختيار من از دست رفت و تير از شست

حذر كنيد ز باران ديده سعدى                             كه قطره سيل شود چون به يك دگر پيوست

خوشست نام تو بردن ولى دريغ بود                      در اين سخن كه بخواهند برد دست به دست

                               

دامن مكش به ناز كه هجران كشيده ام (شهریار)

دامن مكش به ناز كه هجران كشيده ام

                                                                  نازم بكش كه ناز رقيبان كشيده ام

شايد چو يوسفم بنوازد عزيز مصر

                                                                  پاداش ذلتى كه به زندان كشيده ام

از سيل اشك شوق دو چشمم معاف دار

                                                                  كز اين دو چشمه آب فراوان كشيده ام

جانا سرى به دوشم و دستى به دل گذار

                                                                  آخر غمت به دوش دل و جان كشيده ام

تنها نه حسرتم غم هجران يار بود

                                                                  از روزگار سفله دو چندان كشيده ام

بس در خيال هديه فرستاده ام به تو

                                                                  بي خوان و خانه حسرت مهمان كشيده ام

دور از تو ماه من همه غم ها به يكطرف

                                                                  وين يكطرف كه منت دونان كشيده ام

از سركشى طبع بلند است شهريار

                                                                   پاى قناعتى كه به دامان كشيده ام

 

بيچاره‏ام ز درد و كسى چاره ساز نيست (امام خمینی)

بيــــدل كجـــا رود، به كه گويد نياز خويش؟

                                                             با ناكسان چگونه كند فاش، راز خويش؟

با عــــــــاقلانِ بى‏خبر از ســــوز عاشقى

                                                              نتــوان درى گشود ز سوز و گداز خويش

اكنــــــون كـــه يار راه ندادم به كوى خود

                                                             مـــــا در نياز خويشتن و او به ناز خويش

با او بگــــو كه: گوشه چشمى ز راه مهر

                                                              بگُشــــــا دمى به سوخته پاكباز خويش

مـــــــــــــا عاشقيم و سوخته آتش فراق

                                                              آبـــــــى بريز، با كف عاشق نواز خويش

بيچاره‏ام ز درد و كسى چاره ساز نيست

                                                              لطفــــى نماى، با نظر چاره ساز خويش

با مـــــــوبدان بگو: ره ما و شما جداست

                                                              ما با ايـــاز خويش و شما با نماز خويش

 

یاد باد آنکه بروی تو نظر بود مرا / رخ و زلفت عوض شام و سحر بود مرا (خواجوی کرمانی)

یاد باد آنکه بروی تو نظر بود مرا		رخ و زلفت عوض شام و سحر بود مرا
یاد باد آنکه ز نظاره‌ی رویت همه شب		در مه چارده تا روز نظر بود مرا
یاد باد آنکه ز رخسار تو هر صبحدمی		افق دیده پر از شعله‌ی خور بود مرا
یاد باد آنکه ز چشم خوش و لعل لب تو		نقل مجلس همه بادام و شکر بود مرا
یاد باد آنکه ز روی تو و عکس می ناب		دیده پر شعشعه‌ی شمس و قمر بود مرا
یاد باد آنکه گرم زهره‌ی گفتار نبود		آخر از حال تو هر روز خبر بود مرا
یاد باد آنکه چو من عزم سفر میکردم		بر میان دست تو هر لحظه کمر بود مرا
یاد باد آنکه برون آمده بودی بوداع		وز سر کوی تو آهنگ سفر بود مرا
یاد باد آنکه چو خواجو ز لب و دندانت		در دهان شکر و در دیده گهر بود مرا

زان سر زلف مرا بى سرو سامان كردى / خاطرم جمع نشد تا تو پریشان کردی (فروغی بسطامی)

زان سر زلف مرا بى سرو سامان كردى

                                                           خاطرم جمع نشد تا تو پريشان كردى

من به سوداى غمت اشك به دامن كردم

                                                            تا تو از سنبل تر مشك به دامان كردى

سينه صد چاك و جگر پاره خدا را بنگر

                                                           كه چه ها با من از آن چاك گريبان كردى

حيرتى دارم از آن صورت زيبا كه تو راست

                                                            كه به يك جلوه مرا صورت بى جان كردى

عندليب دل من نغمه سرا شد روزى

                                                            كانجمن را ز رخت صحن گلستان كردى

خون بهاى دلم از لعل گهربار بيار 

                                                            چون به خون غرقه اش از خنجر مژگان كردى

نام شمشير تو آسايش جان بايد كرد

                                                             كه ز كشتن همه دشوار من آسان كردى

سالها در طلبت گوشه نشينى كردم

                                                             تا گذارى به سر گوشه نشينان كردى

هم نشينان تو از بوى رياحين مستند

                                                              وه كه در كار سمن و سنبل و ريحان كردى

تا فروغى نظرى در رخ زيباى تو كرد

                                                              فارغش از مه و خورشيد درخشان كردى